Weg en weer terug (en andersom)

Hoop

2011-03-28T17:28:00.002+02:00

de frisse lentegeur
in een koude nacht

God

2011-03-28T17:27:00.000+02:00

waar je niet over kunt spreken
en niet over kan zwijgen

Levenskunt

2011-02-11T19:20:00.000+01:00

het mooie in het lelijke
het goede in het slechte
het gelukkige in het ongelukkige
ontdekken

Het meisje met de blonde haren

2011-01-28T22:06:00.000+01:00

de geur van haar aanwezigheid waart nog rond
en ruikt als de laatste zomerdagen
en zoals die laatste dagen beloven
dat de zomer zeker terug zal keren
is dit haar belofte aan hem
dat zijn geduld beloond zal worden

Wijsheid

2010-12-31T04:15:00.002+01:00

ik zou misschien wat vaker moeten toegeven
dat ik gewoon een laffe slappe zak ben

Zwijgen

2010-12-29T23:07:00.001+01:00

woorden die zeggen
niets te zeggen
zeggen vaak meer
dan veelzeggende
nietszeggende woorden

Stappen

2010-12-29T23:05:00.002+01:00

telkens als ik denk iemand een stap voor te zijn
blijkt even later dat ik er eigenlijk twee achterloop

Breek

2010-12-13T00:13:00.004+01:00

je bent mijn ijsbreker
mijn werkelijkheid
de ander
mijn herinnering

alsjeblieft
blijf
mijn deur
platlopen

omdat
ik je
omvat
met

mijn ijs
mijn illusie
het zelf
mijn toekomst

Werkelijk

2010-12-13T00:05:00.001+01:00

gelukkig herinnert de werkelijkheid
me er steeds opnieuw aan
dat ik er volledig naast zit
als ik ook maar iets denk te kennen

Ander

2010-12-13T00:03:00.001+01:00

ik kan helemaal niets zelf
ik heb altijd iets anders nodig
iets buiten mezelf
om me tot de wanorde te roepen
tot mezelf

Steeds en altijd gelijk

2010-11-26T14:32:00.004+01:00

belijden
dat je in zonden ontvangen en geboren bent
en blaken
van vertrouwen in jezelf
lijkt
me een verbazingwekkende combinatie

In haar dromen

2010-11-24T01:52:00.002+01:00

telkens wanneer de bloemetjes haar buiten zetten
en de bloemetjes en bijtjes niet over haar kunnen zwijgen

telkens wanneer ze één zwaluw de zomer brengt
en tien duiven haar in hun handen hebben

ontdekt ze met een pijnlijke grimas
dat ze zichzelf ogenschijnlijk haar geluk niet gunt

Ander

2010-11-17T01:53:00.001+01:00

is het mogelijk
iemand echt serieus te nemen
zonder
aan jezelf te twijfelen?

Kwetsbaar

2010-09-13T01:05:00.001+02:00

Afscheid nemen

2010-07-26T23:53:00.001+02:00

loslaten
van alle stukjes van jezelf
die je in anderen gestoken hebt

meenemen
van alle stukjes van anderen
die ze in u gestoken hebben

Misschien

2010-05-31T23:38:00.000+02:00

ik mis je

denk ik

al weet ik niet zo goed
wat missen is
en wanneer
missen missen is

Dat wat mij omgeeft

2010-05-22T21:14:00.002+02:00

zo mooi
zo ontegenzeggenlijk
onuitsprekelijk
onontkoombaar
ondenkbaar
mooi

zo lelijk
zo ontegenzeggelijk
onuitsprekelijk
onontkoombaar
ondenkbaar
lelijk

Helden

2010-05-21T13:00:00.003+02:00

laten we stoppen met zeuren m'n lief
met ruzien, zeiken en eisen
laten we dom, onwetend, naief
gewoon naar de horizon reizen
en ik mail je iets zachts naar je saaie kantoor
en laat je hart harder hollen
want ik wil met je verder, ik wil met je door
dwars door de wereld heen rollen

laten we stoppen met zeuren m'n lief
en domweg de liefde bedrijven
'k geef je een knipoog of ik schrijf je een brief
en ik smeek je om bij me te blijven
en ik fluister iets liefs in je vragende oor
en laat je hoofd zachtjes tollen
want ik wil met je verder, ik wil met je door
dwars door de wereld heen rollen

want het bos dat is gratis en het strand is voor nop
en de lucht en de zee zijn van ons
dus voor het te laat is, omhoog met je kop
en het goud van de zon kleurt je brons

ik sms je: ga met me mee
of ik wap je mijn vrolijkste ogen
ik boek een reis, een reis voor ons twee
en morgen zijn we gevlogen
en we dansen heel stil op een buitenlands plein
en we zien alle mensen wel kijken
maar we doen net of wij d'r niet zijn
we zijn even niet te bereiken

want het bos dat is gratis en het strand is voor nop
en de lucht en de zee zijn van ons
dus voor het te laat is, omhoog met je kop
en het goud van de zon kleurt je brons

- youp van 't hek, stoppen met zeuren

- - - - - - - - - - - - - - - - - - -

alles wat ik begrijp vertrouw ik niet
wanneer de lente komt

wanneer de lente komt
en als ik dan al dood ben
zullen de bloemen net zo bloeien
en de bomen zullen niet minder groen zijn dan het vorig voorjaar
de werkelijkheid heeft mij niet nodig

ik voel een enorme vreugde bij de gedachte
dat mijn dood volstrekt onbelangrijk is
men mag
men mag latijn bidden boven mijn kist
indien men wil
men mag rondom dansen en zingen
ik heb geen voorkeur voor
wanneer ik toch geen voorkeur meer kan hebben

dat wat zal zijn wanneer het zijn zal
zal zijn dat wat het is

dat laatste begrijp ik ook niet helemaal
dus ik sta er totaal achter

- herman van veen, zal men mij missen

- - - - - - - - - - - - - - - - - - -

vaak neemt hij zijn woorden weer terug door het tegengestelde te zeggen. dat gebeurt vooral als ik zijn woorden nog eens bevestigend samenvat. hij wil de dingen die hij gezegd heeft eigenlijk niet gezegd hebben, want woorden zijn altijd armer dan gedachten en gedachten zijn altijd armer dan gevoelens.

...

vaak betwijfel ik of het wel mogelijk is om dit boekje te schrijven, of ik het wel kan. natuurlijk kan ik wel een woordelijk verslag van de gesprekken schrijven, ik doe dat ook. maar als toon zijn gesproken woorden op die manier terugziet, wil hij ze niet meer... hij zegt ook zelf: 'dan zijn mijn woorden niet meer wat ze waren, ze scheppen een illusie van een bepaald weten, van zekerheid. die heb ik helemaal niet.' in het gesprek waren de woorden uitdrukking van lichte beweeglijke gevoelens en gedachten. eenmaal uitgesproken, leggen de woorden de gedachten al te veel vast, maar in de dialoog blijven ze toch nog leven. op papier worden ze star, als steen, zwart op wit. dan kan hij ze niet meer loswrikken, niet meer veranderen. aan de zekerheden van het verstand hecht hij geen waarde. ik ook niet, behalve op het gebied waar dit verstand thuis is: in de wetenschap van de levenloze natuur. maar hoe meer je die zekerheid kent, des te sterker is het besef van onzekerheid in het doorgronden van het leven.

- (mieke mosmuller over) toon hermans, gewoon god

- - - - - - - - - - - - - - - - - - -

gelukkig wie nederig van hart zijn,
want voor hen is het koninkrijk van de hemel.
gelukkig de treurenden,
want zij zullen getroost worden.
gelukkig de zachtmoedigen,
want zij zullen het land bezitten.
gelukkig wie hongeren en dorsten naar gerechtigheid,
want zij zullen verzadigd worden.
gelukkig de barmhartigen,
want zij zullen barmhartigheid ondervinden.
gelukkig wie zuiver van hart zijn,
want zij zullen God zien.
gelukkig de vredestichters,
want zij zullen kinderen van God genoemd worden.
gelukkig wie vanwege de gerechtigheid vervolgd worden,
want voor hen is het koninkrijk van de hemel.
gelukkig zijn jullie wanneer ze je omwille van mij uitschelden, vervolgen en van allerlei kwaad betichten. verheug je en juich, want je zult rijkelijk worden beloond in de hemel; zo immers vervolgden ze vóór jullie de profeten.

...

oordeel niet, opdat er niet over jullie geoordeeld wordt. want op grond van het oordeel dat je velt, zal er over je geoordeeld worden, en met de maat waarmee je meet, zal jou de maat genomen worden. waarom kijk je naar de splinter in het oog van je broeder of zuster, terwijl je de balk in je eigen oog niet opmerkt? hoe kun je tegen hen zeggen: “laat mij de splinter uit je oog verwijderen,” zolang je nog een balk in je eigen oog hebt? huichelaar, verwijder eerst de balk uit je eigen oog, pas dan zul je scherp genoeg zien om de splinter uit het oog van je broeder of zuster te verwijderen.

- jezus, tijdens de toespraak op de berg

De dag en zijn last

2010-04-28T14:41:00.001+02:00

richt je niet
op wat er morgen
allemaal fout kan gaan
maar op wat je vandaag
goed kunt doen

Breekbaar

2010-04-13T15:40:00.002+02:00

je bent kwetsbaar
zo mooi kwetsbaar
ik wil mijn handen
vormen tot een kom
om u daarin te dragen

en dan met je rondwandelen
heel voorzichtig
heel teder
zodat je niet
zult breken

Bewijslast

2010-03-31T16:35:00.002+02:00

het bewijzen
van de mogelijkheid van iets
bewijst nog niet
het gebeuren van hetzelfde

Triest en hulpeloos

2010-03-14T22:05:00.003+01:00

"Goedenavond dames en heren...", klonk er op de achtergrond toen de glazen werden geheven. Het 'happy birthday' was net afgelopen en de stemming begon er dus stevig in te komen. De bulderlach van Seth was al weer goed te horen vanaf de andere kant van de tafel.

"Al zeker 100.000 mensen zijn naar het zuiden gevlucht. De schattingen over het aantal doden lopen uiteen van een kleine 1000 tot meer dan 10.000."

Het werd ineens stil in de kamer. De stilte deed een paar seconden pijn, waarna Pepijn reageerde: "als we daar nu eens iets aan konden doen; al die mensen die elkaar het leven niet gunnen..." Iedereen stemde knikkend of mompelend in met zijn woorden, waarna de gesprekken weer langzaam op gang kwamen. De stralende gezichten die daarmee eveneens weer boven tafel kwamen, paste prachtig bij de inkleding van de kamer. Alles leek wel uit de kast getrokken om er een groot feest van te maken. Terecht natuurlijk, dacht de jarige Cent, 25 werd men immers niet al te vaak.

"Even later gebeurde het onverwachte: een tweede zelfmoordenaar reed in op de menigte mensen die afgekomen waren op de eerste aanslag. Getuigen spraken van verschillende doden en velen gewonden."

Het volume daalde. "Die stomme moslims, die begrijp ik dus echt niet he", zei Edith, terwijl ze subtiel haar stem verhief en haar hoofd schudde. De meesten wisten niet hoe te reageren en gingen snel verder. Mama zei nog maar eens tegen Edith hoe mooi ze haar jurk vond en dat het leek alsof het uitgekozen was bij de versiering in huis. Edith voelde zich trots worden en nam langzaam de kleur van haar jurk aan.

"De overstroming die volgde op de hevige regenval veroorzaakte enorme modderstromen, die op hun weg vele huizen verzwolgen. De gelukkigen zijn slechts hun huis kwijt, menigeen is echter met zijn huis ten onder gegaan."

Sommige mensen keken even op. Het gezicht van een enkeling betrok.Papa sprak met Beria over de auto die hij zou moeten aanschaffen. Ze konden het maar niets eens worden over het merk. Hun gesprek moest echter onderbroken worden voor de 'cadeau-ronde'. Cent was nieuwsgierig met wat hij zijn kast zou kunnen vullen en merkte dat hij een beetje zenuwachtig werd.

"De mislukte oogsten zorgen hoogstwaarschijnlijk voor een enorm drama...", was te horen toen de meesten nog eens opschepten voor een tweede ronde. Sommigen twijfelden, maar ondanks het feit dat ze eigenlijk genoeg hadden, lieten ze zich toch overhalen door de smakelijke geur en het prachtige uitzicht.

Doelmatig

2010-02-03T01:36:00.003+01:00

om geluk te ervaren
moet je niet met je ogen dicht leven
maar de goede kant opkijken

(en dus je rug keren
naar iets anders)

Wendy

2010-02-03T00:28:00.000+01:00

waar ben je toch
hoor je het roepen van mijn hoofd
en het schreeuwen van mijn hart
dan niet

als ik je zie
ben ik weg
en ik beloof je
dat ik je zal meenemen

..... oost .... west (..... ....)

2009-11-10T18:08:00.001+01:00

sterf
in mijn geluk

V(r)aag( )(teken)

2009-10-30T23:44:00.000+01:00

antwoorden vragen vragen
vragen vragen vragen
vragen vragen antwoorden

Alomtegenwoordigheid

2009-09-30T17:33:00.001+02:00

de onmogelijkheid van geen contact

Veelzijdig

2009-09-21T16:46:00.000+02:00

kleur buiten mijn lijntjes
en je hebt me lief
kleur buiten je lijntjes
en ik heb je lief

In( )druk

2009-09-21T16:21:00.002+02:00

"ik hoef niet dood ofzo, ik wil gewoon niet leven"

www.uitzendinggemist.nl
programma: zembla
aflevering: nadia durft niet te leven

Hemel

2009-09-06T11:17:00.001+02:00

wat zullen we drinken
alle dagen lang
wat zullen we drinken
nooit meer dorst
er is genoeg voor iedereen
dus drinken we samen
sla het vat maar aan
dus drinken we samen
niet alleen

- naar: Bots - Zeven dagen lang

De gouden schoen

2009-08-31T13:15:00.001+02:00

hij is idioot
maar wij
wij zijn gelukkig
allemaal
veel,
véél beter!

Het meisje van mijn dromen

2009-08-24T12:26:00.003+02:00

ik denk dat ik houd
van iemand in mijn dromen
ik kende haar nog
van het eerder samen dromen

mijn hart zwelt op als ik haar zie
het staat op springen als ze bij me is
het doet pijn als we samen zijn

en de letters doen te kort
aan het wezen in mijn hart
aan het denken in mijn hoofd
aan het voelen in mijn huid

verwondering is het woord
begrijpen niet te doen
zwijgen is geoorloofd

het is een verboden liefde
in mijn dromen
maar zij is het meisje
in mijn dromen

Boven

2009-08-23T23:15:00.001+02:00

God is niet dood

de verwondering
die is wel dood

en op een plek zonder verwondering
heeft God niets te zoeken

Onbegrepen begrijper

2009-08-23T23:06:00.002+02:00

Heer,
zij begrijpen u al eeuwenlang
wij omvatten u maar al te goed
ik ken u zoals ik ben

hoe gebruik ik woorden om u te omschrijven
wat is gepast voor een grenzeloos God
wat kan tippen aan uw oneindig wezen
hoe zullen wij u kennen God?

zijn er woorden die verwijzen
zijn er zinnen goed gezegd
zijn er concepten die benaderen
wat uw zijn is aangedaan?

als begrijpen overheersen is
als het altijd anders is
als u zoveel anders bent

waar zijn wij dan aan begonnen
toen we u wilde kennen Heer
zou er ooit een einde zijn
aan het leven(d) zoeken God?

zalig zij die onbegrepen
toch begrepen durven zijn...

Snel tevreden?

2009-08-23T23:03:00.002+02:00

misschien moet de vraag
over de diepste moraliteit van de mens
niet gaan over wat de mens is
maar over wat goed en kwaad is

Trouwbelofte

2009-08-03T16:33:00.002+02:00

ik denk dat ik van je hou
-al kan ik dat nooit zeker weten
omdat ik niet weet wat dat precies is-
ik kan je niet beloven
dat ik dat over tien jaar ook nog doe
eigenlijk kan ik je niet beloven
dat dat morgen nog zo is

ik kan en zal je beloven
dat ik altijd zal proberen
om van je te houden
en als ik dat soms niet kan vasthouden
-omdat liefde misschien wel niet grijpbaar blijkt-
zal ik toch blijven proberen
tot de dood ons scheidt
of alles nog veel mooier wordt

Poker?

2009-07-23T21:05:00.000+02:00

de onzekerheid is troef
en kan nooit volgen

Life

2009-06-25T14:20:00.001+02:00

there's just so much more to explore
so help me God

Vechten om een plek

2009-06-25T14:19:00.002+02:00

Heer,
voor mijn karretje is nog wel een plaatsje vrij

Heer:
"voor mijn karretje zijn nog heel veel plaatsjes vrij"

Ik ben

2009-06-03T15:54:00.000+02:00

mijn examens

De relativiteit van het nu

2009-05-21T17:00:00.000+02:00

verandering

Aardbeving gewenst

2009-05-15T01:58:00.002+02:00

Heer,
kunt u eens goed stampen?
ik ben bang
dat ik uw voeten niet meer kan vinden

Waarheid is relatief?

2009-05-13T17:40:00.001+02:00

relativeer alles
en het zal je dichter bij de waarheid brengen

Pijnlijk

2009-05-01T01:06:00.001+02:00

de 'drol'
die de emmer deed overlopen

Verloren schoonheid

2009-04-30T15:59:00.002+02:00

Beste Bo,

Het doet nog steeds pijn. Sinds je wegbent is er zoveel veranderd. De brievenbus puilt uit. Ik weet dat het maar vijf meter is om er te komen, maar het liefst kom ik niet meer buiten. Ik voel me nu zo vies en lelijk. Ik mis je echt.

Ik heb de afspraak met de buurman afgezegd. Hij zei dat hij het wel begreep. Dat het moeilijk voor me moest zijn, zo zonder u.

Ik lig dagen op bed. Half wenend, half slapend. In mijn dromen houd ik je vast, zodat je niet weg kan gaan. Soms droom ik zelfs dat je dat ook niet wil.

Ik eet amper. Het lijkt niet meer nodig, het lijkt zinloos. Het leven lijkt niet meer te bestaan zonder je. Ik zie niemand meer, ik wil ook niemand meer zien. Ik wil vooral niet dat anderen me zien.

Denken, doen alsof je er bent, helpt ook niet. Ik heb het geprobeerd; echt! Maar ik zie de mensen kijken. En wegkijken. Of niet kijken. En ze overtuigen me, telkens weer. Je bent er niet. En zonder u ben ik het niet waard om gewaardeerd te worden.

Waar ben je...? Ben je weer terug naar Frankrijk? Ben je weer thuis? Groot-Brittanië lijkt groot en klein tegelijk zonder je. Ik lijk hier niet meer thuis te horen. Ik ben vervreemd van mijn eigen grond. Tegelijk lijk ik hier meer thuis te horen dan ooit.

Je hoort bij mij. Zie je dat niet in? Zonder u voel ik me niet compleet. Ik mis iets. Ik ben niet meer dezelfde. Ik zal nooit meer dezelfde zijn.

Jij was altijd degene die succesvol was. Jij kreeg dingen gedaan. Mijn baan kwam door u, alle mensen die me aanspraken, die me aardig vonden, kwamen door u. Zovele complimentjes kwamen door u.

Ik was van u, ik ging op in u, ik was u. En ik dacht altijd dat jij ook van mij was? Ik dacht dat we onscheidbaar waren. Ik dacht dat je me nooit zou verlaten. Ik dacht dat je altijd bij me zou zijn. Maar dat blijkt dus een leugen. Heb ik mezelf zo voor de gek gehouden? Had ik moeten weten dat er een moment zonder u zat aan te komen? Had ik het moeten zien aankomen?

Ik durf niet (nog) ouder worden zonder je. Wat zou er dan gebeuren? Wat zou men dan niet denken van me? Wat zal men zeggen vooral. Ik ben bang voor de kleine scherpe mesjes die me zouden snijden. Ik zou nog liever zelf snijden. De verwachte verzachtende wonden. Ik zou de werkelijkheid ook wel willen vergeten.

Ik ben niets, helemaal niets zonder je. Zou het ooit mogelijk zijn om bij me terug te komen? Of droom ik nu weer te veel? Kun je niet af en toe eens langskomen? En dat we dan doen alsof er niets aan de hand is? Dat we samen de stad ingaan en genieten? Alsjeblieft? Desnoods nog één keer?

Ik voel me verloren. Ik ben verloren. Ik heb verloren. En het doet pijn.

Loes

Eenheid

2009-04-10T00:43:00.001+02:00

God ontmoeten?
probeer een optreden of een sportmatch

Geloven

2009-04-10T00:42:00.000+02:00

zoveel meer
dan zeggen
en doen
wat je verteld
is

Leugendetector

2009-03-06T17:01:00.000+01:00

De zon is net echt onder en ook haar laatste straaltjes hebben de dag vaarwel gezegd. Het kunstlicht van de straatverlichting neemt het nu over. Net echt, maar toch kunst. Het moet verhullen dat de nacht eigenlijk een tijd is van duisternis en onvindbaarheid. Van niet zien en niet gezien worden. Deze bedrieglijke stralen bereiken ook zijn kamer door het half openhangende gordijn, maar hij merkt het amper. Hij is net overgeschakeld van het achterover hangen in zijn stoel naar het hangen in zijn handen. Zijn vingertoppen in zijn groeiende donkerbruine haar en de palmen van zijn handen voor zijn ogen. Zijn ogen zien niet(s), maar zijn gedachten des te meer. Nog glashelder, als in het volle licht, ziet hij weer, wat hij eigenlijk niet mocht zien. Dat wat zich eigenlijk in het duister had moeten voltrekken, had zich voor zijn ogen afgespeeld en blijft zich afspelen.
Zij wist van niets, ze zag alleen zichzelf. In de spiegel. Net echt, maar toch kunst. Haar naakte bleke tengere postuur net niet opgenomen in het weerspiegelende glas. Het was niet altijd zo geweest. Nee, vroeger was ze minder mager. Een beetje stevig misschien. Lelijk hadden ze haar genoemd. 'Lelijk...' hoort hij haar zelf nog zeggen, terwijl de tranen zich met moeite vanuit haar ingevallen ogen een weg weten te banen over haar jukbeenderen heen. Hij ziet hoe sommige tranen direct naar beneden vallen, hoe anderen uiteenspatten op haar kaaklijn en slechts enkelen de weg van haar naar binnen gekeerde wangen kunnen afleggen. Niets straalt, slechts de uitputting en het lijden is duidelijk zichtbaar. Haar lichaam is in gevecht met zichzelf om te overleven, terwijl zij ook de strijd blijft voeren tegen haar lichaam. Het houdt niet op, het kan niet ophouden.

'Waarheid, waarheid, waarheid', hoort hij zichzelf fluisteren, terwijl zijn tranen zich één paren met de hare. Hij had het zichzelf nu al zo vaak voorgehouden als zijn gedachten afdwaalden. Het was zijn strijd, om inhoud. Maar de woorden begonnen langzaam aan betekenis te verliezen en hun uitwerking werd steeds kleiner. Toen ze er was, was het vechten vol te houden. Hij voelde, zag en rook elke dag het resultaat. Zij was zijn waarheid. Elke keer als hij haar zag en in haar mooie ogen keek, die dan toch nog iets lieten zien, overmande de waarheid hem. Hij zoog de waarheid op, telkens als ze naast hem zat. Hij hoorde de waarheid en sloeg het elke keer op in zijn verwarde hoofd.

Iedereen wist het zo goed. Iedereen begreep haar zo goed. Iedereen wist hoe het zat. Iedereen kende haar zo goed. Iedereen wist zo goed wat ze aan haar hadden. Iedereen wist zo goed wat ze deed. Iedereen wist zo goed wat ze dacht. Iedereen wist zo goed waarom ze het dacht. Iedereen wist zo goed waarom ze het deed. Iedereen wist zo goed wat ze zagen. Iedereen wist zo goed wat dat betekende.

Hij had zijn adem ingehouden. En hij had niet geknipperd. Hij had niet weggekeken. En hij had niet bewogen. Elk zuchtje zou haar wegblazen. Elke knippering zou haar beeld vervagen. Elk wegkijken zou een niet zien tot gevolg hebben. Elke beweging zou haar hebben doen breken. En hij voelde dat, toen hij weer begon te ademen, toen hij weer knipperde, toen hij wegkeek en weer, het de laatste keer zou zijn. En het was de laatste keer. Het zuchtje had haar weggeblazen. De knippering had haar beeld doen vervagen. Het wegkijken resulteerde in een onzien. De beweging had haar gebroken. Het was de waarheid.

Maar de waarheid was niet meer. Het was stil geworden. En de stilte was moordend. De kleine leugentjes, die al zo lang aan de poort van zijn gedachten hadden staan wachten op een juist moment, werden tot nu toe steeds weggestuurd door de waarheid. Maar de verdediging was verzwakt. De soldaatjes van de waarheid waren ondervoed. Ze hadden de poort moeten opgeven. En in de chaos van het gevecht waren de leugentjes en de waarheid zo moeilijk van elkaar te onderscheiden. En het ging maar door. De soldaatjes van de waarheid waren in slaap gesust door de verwoestende combinatie van ondervoeding, stilte en tijd. En de leugentjes hadden ze kunnen doden in de slaap. En ze hadden dwars door de zorgvuldige opgebouwde chaotische linies heen gewandeld, om vanuit de rug aan te vallen. En om nog verder te komen, hadden ze de kleren van de dode soldaatjes aangetrokken en zich voorgedaan als vrienden van de waarheid. En ze waren niet meer te onderscheiden, zodat de leugen overal infiltreerde. Ze overtuigden de soldaatjes van de zinloosheid van hun missie en van de waarheid van de leugen. En de soldaatjes waren dapper maar oo zo zwak in deze situatie. Ze hadden geen weerstand. En de kleine leugentjes hadden alle chaos veranderd in orde. Het niet weten, het onbegrijpelijke, het raadsel had nu plaats gemaakt. Het was nu allemaal zo duidelijk. Het was allemaal net echt, maar toch kunst.

En hij wist het nu zo goed. Hij begreep haar nu zo goed. Hij wist nu hoe het zat. Hij kende haar nu goed. Hij wist wat hij aan haar had. Hij wist zo goed wat ze deed. Hij wist zo goed wat ze dacht. Hij wist zo goed waarom ze het dacht. Hij wist zo goed waarom ze het deed. Hij wist zo goed wat hij had gezien. Hij wist zo goed wat het betekende.

Vrij

2009-02-27T01:41:00.002+01:00

geef me wat ik hebben wil
en ik geef je wat je nodig hebt

2009-02-26T17:15:00.000+01:00

2009-02-23T15:52:00.004+01:00

Toon Hermans en Mieke Mosmuller, Gewoon God, vijfde druk (Baarn: Fontein, 2001), 19 en 21.

Weet niet

2009-02-05T21:49:00.001+01:00

ik ken je niet
jij kent mij niet
ik mis je

ik ken je
jij kent mij niet
ik mis je

ken ik je?
jij kent mij door en door
ik mis je

Oude doos: naamloos1

2009-02-05T21:43:00.004+01:00

Ze probeert nog eens verder in het al veel te kleine hoekje te kruipen. Beneden haar hoort ze de klappen op het ritme van een vreselijke gecomponeerd nummer vallen. Ze is verscheurd in haar poging om in zichzelf weg te kruipen en haar oren te beschermen voor de verderfelijke tonen die hen bereiken. Het duister omringt haar en dringt zich aan haar op, maar in deze tijd van oorlog heeft ze vrede met het feit dat de lichten niet kunnen openbaren wat diep verborgen gebeurt. Haar gedachten gaan razendsnel en volgen een niet bestaande en niet te bedenken onnavolgbare weg. In een poging de chaos tot staan te brengen begint ze in hetzelfde ritme met haar achterhoofd de hardheid van de muur te verwelkomen. Ze slaagt eindelijk in haar poging als ze voelt dat ze ondanks alle gedachten, beelden en woorden die haar hoofd tot een loodzwaar geheel maken, haar hoofd kan optillen en langzaam opgaat in een geruisloos zweven.

Als ze ontwaakt voelt ze zich languit op de vloer liggen. Een staakt het vuren lijkt afgekondigd, maar in haar hoofd gaat het bonken nog steeds door, terwijl ze op haar achterhoofd de harde realiteit voelt. Als ze zich met enige moeite op haar knieën heeft geheven, draait ze naar links en schuifelt naar het raam. Met haar ellebogen op de vensterbank en de knikkende knieën op de harde houten koude vloer staart ze naar buiten. Dikke witte oplichtende sneeuwvlokken vallen door de donkere nacht. Het is alsof de nacht de sneeuw wil opslokken in haar duisternis, maar de vlokken geven niet prijs en zorgen voor dat kleine beetje vage licht, terwijl ze zwijgend, maar in koor zich neerstorten op hun weerloze voorgangers. De stilte voelt raar aan, alsof het alle geluiden stilzwijgend heeft gedood. Het zou niet stil moeten zijn. Open wonden zouden moeten schreeuwen om wraak en open monden moeten schreeuwen om de pijn. Maar het enige dat lijkt te schreeuwen is haar hoofd. Nu niet slechts om de chaos aan gedachten, maar ook om de pijn die ze zichzelf heeft aangedaan. Pijn vermengt zich met pijn in een vreselijke tirannie van onbegrepen tekens. Ze zal een manier moeten vinden om de pijn te stoppen. Leven met de pijn gaat niet, maar leven zonder de pijn lijkt zo onmogelijk. Ze moet eruit, ze moet eruit. Het dringt zich aan haar gedachten op als ze opstaat en haar poging tot stilte hoort verbroken worden door het zeurende gekraak van het hout. Op haar tenen gaat ze verder, het kleine stukje gang door en de trap met zijn zachte bedrieglijke vloerbedekking af. Onder aan de trap draait ze rechtsom de gang in, over de iets vochtige en versleten vloer. Als ze de huiskamer links van haar ziet liggen, blijft ze abrupt stilstaan. Ze combineert de geluiden die nog vers in haar hoofd zitten met de beelden die al veel langer geleden zijn, maar toch telkens weer als de duivel uit een doos naar voren springen. Dan schudt ze even haar hoofd en voelt nog eens te pijn om vervolgens stoïcijns naar de kapstok recht voor haar te lopen, haar jas aan te doen en door de deur links van haar te verdwijnen.

Haar eerste stappen in de dunne laag zachte sneeuw zijn nog voorzichtig en onwennig, maar dan begint ze haar pas steeds meer te versnellen om haar evenwicht te vinden in een glibberig geren. Zou ze door hard weglopen achter zich kunnen laten wat achter haar ligt? Of zou ze, zoals altijd, weer te langzaam zijn? Net zoals de hersenen verveeld raken omdat de lippen hen niet bij kunnen houden, zo lijkt het leven verveeld te zijn met haar, en een spelletje ter vermaak met haar te spelen. Wanneer zou het stoppen, wanneer zou het leven inzien dat ze nooit zo snel kon zijn, en zijn tempo aanpassen, of misschien nog beter, haar gewoon verlaten? Ineens stopt ze, terwijl herkenning snel en in chaos bezit van haar neemt, om vervolgens in kalme vervlechting met de nog steed zachtvallende sneeuw in een eenzame rust te eindigen. Dit was de plek. Zachtjes en voorzichtig begint ze weer te wandelen, terwijl ze de geur van het herkenbare zicht opsnuift. Elke morgen, elke keer, zo vroeg. Ze kan de getallen op de huizen nog dromen, terwijl ze in haar hoofd het overbekende rondje droomt. Dit was de tijd. Hier had ze haar spaarzame tranen gelaten om dat ene liedje, daar had ze haar eeuwigmoetendurende glimlach gestraald om die ene jongen, die uiteindelijk voor haar leven de toon zette door het te wisselen in een zelfde traan. Het was nog allemaal zo hetzelfde, bijna niets was veranderd. Maar zij, zij was zo veranderd. Alles was hetzelfde, waarom zij niet? Kon ze niet terug naar haarzelf door door deze straten te wandelen? Waarom, waarom ging het leven door...

Ja, het is open. Zachtjes piepend duurt ze het door weer en wind geteisterde hek open. Als ze haar eerste stappen zet, knerpt de sneeuw onder haar voeten in harmonie met de kleine steentjes daaronder. Ze weet de weg nog precies. Ook hier niets veranderd. Hoe kon het ook? Nog dezelfde rust, nog dezelfde rustenden. Waarschijnlijk wat meer, maar die zag ze niet. Hier niet, dit was al te lang geleden. Zoals ze gewend is, buigt ze haar knieën om gehurkt te blijven rusten. Ze kijkt nu recht voor zich uit naar de van boven afgeronde steen, bedekt met een klein laagje wit. Rood, met wit vervlochten, ingekerft met gouden letters. Ze ziet haar eigen hoofd zachtjes gereflecteerd, tussen de regels door. Eerst een paar regels, met het opvallende v.d.m., een paar jaar later gevolgd door 'Yes Lord' en de andere regels. Waar was hij nu? Waar haar ideeën, waar haar hoop op geluk? Als hij het bij hem niet deed, waarom zou zij dan ooit wel gelukkig worden...? Ze stond op en ging dezelfde route, opa en oma, oom en vriendin en nog een oma. Niets was veranderd, soms werd de weg slechts wat langer. Langzaam stapte ze weer in de richting waar ze wezen moest, wachtend. Niets was veranderd, helemaal niets.

Dood

2009-02-02T15:06:00.001+01:00

nodig om te leven

Het duurt lang

2009-01-19T20:41:00.001+01:00

wie is het foutst?
zij die het openlijk fout doen
en er ook voor uitkomen
of zij die het heimelijk doen
achter hun mooie voorkomen

Feest

2009-01-03T20:19:00.000+01:00

zat
zatter
zastzatst

Oude doos: In termijnen

2009-01-02T01:49:00.000+01:00

Haar halflange diepdonkerblonde haren wapperen zachtjes in de wind. Soms wat harder als de wind ineens verraderlijk om een hoekje heen komt. Het is een spel. Een spel waarbij de wind met haar haren speelt en zij zelf niets te zeggen heeft. Ze zwijgt al een tijdje, net als haar vriend die naast haar wandelt. Bij de vriend zijn de rollen net omgedraaid; met zijn bijna kaalgeschoren hoofd speelt hij met de wind. Soms staat hij stil om de wind tot een minimum te beperken, soms rent hij ineens snel vooruit om de wind tegenwind te bezorgen. Nu wandelt hij voor hem, dan weer achter hem, om vervolgens weer bij hem aan te sluiten.
Ineens, haast zonder aanleiding, maar in onuitgesproken afspraak met de wind die zijn adem inhoudt, spreekt hij met fluweelzachte stem, die niet lijkt aan te sluiten bij zijn robuuste bijna kale uiterlijk: “misschien is dat wel het probleem”. “Wat,” klinkt de verkouden stem onverschillig en nonchalant naast hem. “We vergeten de termijnen.” “Termijnplanning,” zegt ze plompverloren en nog steeds ongeïnteresseerd als reactie. “Nee, of ja, misschien ook wel.” De aandacht is nu toch ineens gewekt als ze zich naar haar vriend omdraait, waardoor haar haren voor haar ogen heen en weer beginnen te wiegen en ze verbaasd en enigszins verontwaardigd spreekt: “waar heb je het over?!” Hij wandelt, nog steeds recht voor zich uit kijkend, in gelijk dansende tred door en laat enkele voor haar opmerkelijke seconden stilte vallen. “We denken er niet over na,” klinkt het dromerig uit zijn mond. Het gezicht naast hem kijkt hem nog eventjes verward en enigszins afkeurend aan, maar went zich dan vervolgens ook weer naar voren. “Het zal wel,” klinkt het zachtjes vanachter haar lippen. “Nee, het is echt”, reageert hij nu ineens zeer direct en enthousiast naast zich kijkend. Als er niet direct reactie volgt, gaat hij verder: “kijk, we doen maar gewoon”. “Ja...” volgt er nu toch vragend als aanmoediging. “Heb je voorlopig nog tijd?” vraagt hij ineens op rustige toon en totaal uit het niets. Ze fronst haar wenkbrauwen, wanneer ze positief maar twijfelachtig antwoordt: “ja...” “Mooi, zullen we dan hier even wat gaan drinken?” Hij wijst op een rustig klein cafeetje, waarin de ondergaande zon haar laatste oranjeglansende stralen in laat verdrinken. Als hij vervolgens door de deur, die zij voor hem openhoudt, naar binnen stapt, ruikt hij een combinatie van rook en oud hout. Links vooraan verliest een verliefd koppel zich in elkaars ogen, rechts achterin de hoek laat een groepje studenten de tonen van hun gelach weerklinken op de oude houten balken op het plafond, en daar vlakbij kaarten enkele ouderen onder het genot van een sigaar. Zij verkiest ervoor om links achterin te gaan zitten, waar de ondergaande zon minder invloed op de helderheid van de omgeving uitoefent, waarop hij richting de toog stapt, die zich bevindt tussen hun tafeltje en die van het koppel.

De ochtendzon danst op haar gezicht, wanneer ze haar ogen opent. Pijnlijk verrast slaat ze haar hand voor haar ogen, totdat ze even haar adem inhoudt, de vingers spreidt en één oog opent om naar het raam te kijken; “shit, vergeten het gordijn te sluiten vannacht”, mompelt ze met schorre stem, die uit haar droge keel weerklinkt. Als ze naar de klok kijkt, wil ze als antwoord op het al onaangenaam late tijdstip met een ruk haar lichaam dwingen op te staan. Nadat haar bovenlijf een halve meter omhoog gekomen is, laat ze echter even snel haar verwarde hoofd met eenzelfde bos haar weer op het kussen vallen. “Auw...” fluistert ze zeurend tegen zichzelf. Als ze nog even blijft liggen hoort ze in de stilte haar eigen adem piepend een weg door haar halfverstopte neus zoeken en langzaamaan dringt de geur van sigaretten in combinatie met een flauwe geur van oud hout tot haar hersenen door.

Precies tweeëndertig minuten later draait ze haar voordeur los, om vervolgens in het naar haar zin veel te opgewekte gezicht te kijken die haar vrolijk begroet: “goedemorgen”. Als ze de deur weer vastdraait merkt ze dat ook haar door het water van de net iets te weinig verfrissende douche verzwaarde haar een speelbal van de wind is. Als ze zich met enige tegenzin aan zijn zijde vooruit werkt spreekt ze ook de eerste verstaanbare woorden van vandaag: “waren wij niet gisteren samen op café en gingen wij ook niet op hetzelfde tijdstip, na hetzelfde aantal pintjes naar huis?” “Tsja, maar jij was altijd degene die een kater had terwijl de rest nog gerust een uurtje langer door kon gaan en met een uurtje korter rust kon doen..”, klinken zijn woorden verontschuldigend maar met een niet geheel bedwongen genot. Ze staart ontdaan voor zich uit en brengt haar hand naar haar hoofd, om na enkele bonkende seconden teleurgesteld te spreken: “hmm, daar had ik niet meer over nagedacht”. Als ze twee stappen verder naast zich kijkt, kijkt ze in de heldere groen-blauwe ogen, met daaronder een mond die een steeds groter wordende glimlach niet kan onderdrukken. “Zo grappig vind ik het ook weer niet”, is haar geprikkelde reactie, terwijl ze zich maar weer snel afwendt en de grond onder haar voeten bekijkt. Als de lach langzaam is uitgedoofd, en zijn hoofd zich opheft, neemt ook hij de af te leggen weg in zich op. “Ik weet het niet zo goed”, spreekt hij verzonken in gedachten. “Ergens vind ik het nu wel grappig, maar zo leuk is het inderdaad uiteindelijk niet.” Ze laat zijn overwogen maar voor haar onverstaanbare woorden voor wat het is en betreurt nog eens met een van pijnvertrokken gezicht haar onbezonnen beschonken toestand van de avond daarvoor. Ze wandelen nog zwijgend een minuutje door, waarbij ze haar hand tegen de nog laaghangende zon, die haar ogen en al het achterliggende teistert. Hij kan het ondertussen niet laten een spelletje met het heldere lichtbaken te spelen door zijn ogen tot spleetjes te maken en zijn handen tot onbeduidende figuren te vormen. Als eindelijk een verlossend donker gebouw de zon van hun gezicht onttrekt, kan ze zich een beetje ontspannen en laat ze nog eens zijn woorden door haar hoofd schieten. “Je bent weer totaal vaag aan het doen, wat bedoel je?” “Denk na”, is zijn korte en voor haar nietszeggende antwoord. Ze pijnigt haar hoofd nog eens extra door over deze woorden te willen denken, terwijl haar wenkbrauwen elkaar in broederlijk onbegrip opzoeken. “Waar heb je het over?” zijn uiteindelijk haar gelaten woorden als resultaat van een zinloze zoektocht naar zin. “Ik ben zelden kort van stof”, is zijn laatst uitgedeelde hint, waarop ze even plompverloren, maar nu veel geïnteresseerder spreekt: “termijnplanning?”

Dixit schoonbroer

2008-12-28T21:42:00.000+01:00

onveranderd blijven in een veranderende omgeving is veranderen

Lief dagboek,

2008-12-17T00:31:00.003+01:00

hoe vaak ik hier in mijn hoofd al niet begonnen ben. het moest er uiteindelijk toch maar eens van komen he. ik heb al veel gezocht naar mooie dingen. mooie beginnen om te beginnen. ik denk dat ik er toch al wel redelijk veel heb kunnen bedenken. alleen zijn ze hier niet echt terecht gekomen. en nu dit dus. veel ook gezocht naar mooie momenten. en dat alles om dit ding zo mooi mogelijk te laten zijn. waarom eigenlijk. gek toch? ik houd zeker van mooi. maar alles is toch niet altijd mooi? of zo vind of ervaar ik dat toch. het is eigenlijk een beetje voor de gek houden; alleen maar mooie dingen noteren hier. en nu dit dus. dat is toch wel ff wat anders he. het leven is ook veel te kort om te wachten op mooie momenten met mooie gevoelen en mooie woorden. en dat levert misschien ook alleen maar weer teleurstelling achteraf op, als al het mooie weer weg is. leunen op iets moois brengt je toch niet verder. daarom dus nu.

Papa

2008-12-14T23:55:00.003+01:00

de dood
is niet het faillissement
maar de doorstart
van het leven

Oude doos: De zevende verdieping

2008-12-02T16:53:00.000+01:00

“Ik ben op de zesde verdieping geweest.” Ze zegt het met ingehouden enthousiasme en vol verwachting. Hij draait abrupt zijn hoofd naar haar om en kijkt verbaasd en vragend. Ze knikt om het te bevestigen en hem aan te moedigen: “ja..., echt”. “Maar, hoe kan dat? We konden toch niet verder dan de vijfde?” “We hebben verkeerd gezocht. Het was niet te vinden waar we zochten,” reageert ze haast verontschuldigend. Hij kan het nog steeds niet goed bevatten. Zijn mond gaat open, zijn lippen bewegen, maar er komt geen geluid. Hij draait zijn hoofd weer terug en verzinkt in zijn gedachten. Het blijft even stil. Net als zij de vraag wil stellen, wordt ook bij hem enthousiasme zichtbaar als hij ineens opkijkt en zegt: “maar dat is heel dichtbij.” Hij staart nog even voor zich uit en wendt dan langzaam zijn hoofd om in haar stralende gezicht te kijken. Spanning wordt ontspanning als hun beide lippen zich vormen tot een eensgezinde glimlach. Tijd wordt even eeuwigheid als ze in elkaars ogen ontdekken dat ze hetzelfde denken. Ze begint langzaam te knikken, om te eindigen als de bevestiging iets steviger wordt. Zijn ogen glinsteren nu volop. Maar het moment wordt onderbroken door haar vraag: “durf jij?”. Zijn gezicht betrekt langzaam, maar steeds sneller, totdat er twijfel en wanhoop te lezen zijn. Ze beweegt haar gezicht iets opzij en de afstand tussen hun hoofden wordt iets kleiner. Ze kijkt vragend, al ziet hij dat ze hard haar best doet om bemoedigend te kijken. Hij kijkt weer voor zich uit en buigt uiteindelijk langzaam zijn hoofd. Het blijft even stil, waarna ze hem even hoort slikken. Dan draait hij zijn hoofd weer in haar richting, waardoor hij haar schuin aankijkt. “En jij?”, de vraag kaatst zich langzaam terug. Maar ook als de vraag haar bereikt heeft, betrekt haar gezicht niet. Ze kijkt nog steeds vriendelijk en vol vertrouwen. Daarna richt ze zich traag op, terwijl ze hem blijft aankijken en langzaam voor hem langs loopt. Ze steekt haar hand uit, waarna ze weer even stil staat. Als haar lippen zich tot een iets bredere glimlach vormen, beantwoordt hij zowel haar glimlach als haar zacht uitgesproken aanmoediging: “kom”.

Als de deur zich langzaam en opvallend stil heeft gesloten, merkt hij op dat het trappenhuis donker en kil is. Rondkijkend ziet hij dat de trap zich met schokken rechtsom naar boven krult. Hij voelt zich ongemakkelijk, maar laat zich aanmoedigen door haar vastberaden blik. De eerste treden zijn voorzichtig en aftastend. Het trappenhuis is laag, zodat hij zich moet bukken, maar hij merkt het nauwelijks, vanwege zijn focus op zijn voeten. Als hij achterom kijkt, ziet hij dat zijn handen een lichte streep op de donkere stoffige wand hebben achtergelaten. Zijn onzekerheid heeft een stukje licht op de muur getoverd. Als ze even stil staan, voelt hij dat haar hand de zijne zoekt. Als ze vervolgens verder gaan, merken ze beide dat hun passen zich synchroon versnellen. Zonder afspraak horen ze elkaar zachtjes tellen: “één..., twee..., drie...”. “We zijn op de helft”. Er klinkt verwachting, maar ook een beetje twijfel in haar stem. Ze kijkt langs de gammele en onzekere leuning naar beneden, om vervolgens haar blik naar boven te richten. Als ze daarna haar blik op zijn donkere ogen richt, ziet ze ondanks de combinatie van duister en donker toch een glinstering. Hij trekt haar klamme hand verder naar boven. Telkens als hij de binnenbocht van de trap neemt, wacht hij even, zodat ze weer bij kan komen. Als de vier en de vijf gepasseerd zijn en de zes nadert, voelt hij echter dat het steeds langer duurt voor ze weer naast hem staat. Op de zesde verdieping aangekomen blijft ze stilstaan. Ze buigt haar hoofd, waarna hij op zijn knieën gaat om in haar gezicht te kunnen kijken. Door het lengteverschil en haar kromme onzekere houding komt hij dicht bij haar gezicht, waar hij haar adem hoort en zachtjes op zijn wangen voelt neerdalen. Waar hij zes verdiepingen lager nog plezier en vasberadenheid zag, ziet hij nu vertwijfeling en wanhoop. Ze fluistert iets, maar zelfs in de onbreekbare stilte van haar adem is het niet te horen. Als hij met grotere ogen en een vriendelijke kleine glimlach haar weet te vragen naar haar woorden, fluistert ze nu iets harder: “Ik kan niet verder. Ik durf niet. Het gaat niet.” Hij opent zijn mond om te spreken, maar vindt geen woorden die een reactie waardig zijn, zodat hij niets anders kan doen dan haar zwijgend aanstaren. Na dertig seconden stilte fluistert ze opnieuw: “Ga maar. Laat je niet tegenhouden.” Hij weet dat hij niets anders kan en wil dan haar oproep gehoorzamen, zodat hij langzaam zijn lichaam weer opricht. Als hij langzaam achteruit schuifelt, merken ze dat hun handen uiteen glijden. Als hij zich omdraait naar de laatste trap, kijkt hij nog één keer om, om vervolgens zijn voeten zachtjes op de eerste treden te laten neerkomen. Langzaamaan versnelt hij iets, maar besef van snelheid of tijd lijkt hij al niet meer te hebben. Voor hem ziet hij vaag een deur opdoemen. Hij tuurt in de donkerte en vindt wat hij wist te vinden, maar hem toch nog verbaasd: “zeven”. Als hij de deur weifelend en klam nadert, voelt hij hoe het ritme van zijn hart absurde vormen aanneemt. Als hij de klink van de deur vastneemt sluit hij zijn ogen en haalt diep adem. Als zijn hand zich tergend langzaam naar beneden beweegt, wacht hij vrijheid of blokkering af. Het antwoord komt snel, als hij lichtjes aan de deur trekt, die direct een klein beetje meegeeft. Hij trekt nu wat harder en ziet de deur zich langzaam voor hem openen, waarna hij abrupt stilstaat. Hij doet één stap naar binnen en hoort of voelt niet meer dat de deur zich achter hem zachtjes piepend sluit. “Maar..”, zeggen zijn lippen zonder klank. Hij kijkt wanhopig en vragend rond. Dit kan niet de zevende verdieping zijn. In zijn gedachte gaat hij terug naar dat moment waar hij het nummer zag. Voorzichtig kijkt hij nog eens om een hoekje. Dan stapt hij aarzelend voort in de duisternis die geen duisternis zou moeten zijn. Hij tuurt en zijn ogen zoeken naar een streepje licht, maar niets dan chaos en die eeuwig verdomde duisternis. Hij versnelt nu zijn pas en stapt snel verder, om te blijven versnellen tot lopen. Elke ruimte loopt hij in, wanhopig om zich heen grijpend en constant schuddend met zijn hoofd. Het kan niet waar zijn. Als hij alle hoeken heeft gezien, staat hij verbijsterd rondjes te draaien in het midden van de ruimte, om daarna door zijn knieën te zakken. De tranen zoeken in snel opvolgend tempo een weg over zijn wangen naar zijn harde korte en volle baard om daarna door de zwaartekracht naar beneden te worden gezogen. Kort snikkend wil hij geluid uitbrengen, maar opnieuw slaagt hij er niet in. Hij heeft al tijden geen benul van tijd en omgeving meer, als hij ineens een geluid hoort. De deur. Voordat hij doorheeft wat er gebeurt, voelt hij zichzelf richting de deur sprinten. “Nee”, roept hij met schorre stem die overslaat in hoesten. “Nee!,” nu nog een keer duidelijker. Als hij bij de deur aankomt, merkt hij echter dat het al te laat is. Ze wacht hem al op in de deuropening, die tot zijn verbazing nog niet afgesloten is door de deur. Hijgend staat hij voor haar, met een desolate blik in zijn ogen, niet wetend wat hij nu moet doen of wat hij zou moeten denken. Na niet te tellen seconden, is het slechts haar zachte stem die hem in beweging brengt: “kom”.

Zusje

2008-11-30T23:46:00.002+01:00

en ik lach schattig
als ik zie dat jij daar fan van bent
alsof je mijn zusje bent
die je helemaal niet bent

Twa

2008-11-29T13:59:00.005+01:00

ik wil verliefd op je zijn. en jij dan ook op mij. maar niet teveel; het moet pas opvallen als je het weet. en we moeten dan niet niet zonder elkaar kunnen. maar wel heel graag bij elkaar zijn. en we zullen dan praten. en het liefst als het donker is. en we zijn dan buiten als het koud is. maar we zullen het niet koud hebben; we zullen het warm hebben. maar zonder dat we elkaar moeten opwarmen. en je woorden zullen dan ook warm zijn. en we zullen dan praten over dit en meer. en vooral over meer. en je zult me helpen om meer te vinden. en je zult me helpen om meer te zijn. maar niet teveel. en ik zal u ook helpen. maar ik zal wel denken dat jij veel meer weet. en we zullen ook zwijgen. en we zullen dat kunnen. en dat zal ons dan ook meer vertellen. en meer. en meer. en we zullen elkaar begrijpen. maar niet teveel. en ook niet te snel. en we zullen zeggen dat het is. en we zullen wenen. en we zullen lachen. maar eerst wenen. en de straten zullen van ons zijn. en onze woorden zullen dan gedragen worden. en af en toe zal ik helpen dragen. en we stappen voort. maar eerst zullen we blijven staan. en nog een klein beetje meer.

?

2008-11-25T23:54:00.001+01:00

zoek me
zoek me
ik vind je niet

wek me
wek me
ik kan het niet

vind me
vind me
ik zoek je niet

wek me
wek me
ik doe het niet

Genade

2008-11-03T20:44:00.003+01:00

nee,
blijf alsjeblieft zitten
je hoeft niets te zeggen
ik hoef je zelfs niet te zien
ja,
weten dat je er bent
is mij genoeg

Beschrijving en planning- lijflied

2008-08-06T13:29:00.006+02:00

Woorden

2008-08-01T12:58:00.001+02:00

sorry
ik heb echt heel hard gezocht
is een traan ook goed?

Leven

2008-06-22T17:58:00.003+02:00

als alles wat wij nodig hebben
niet bestaat
dan zou ook het leven
niet bestaan

Sta stil

2008-06-22T17:57:00.001+02:00

stom he,
dat de wereld niet stilstaat
wanneer
wij net doen alsof 'm dat staat

Waar het leven, waar de zin

2008-05-31T16:45:00.003+02:00

onbegrijpelijk onbegrepen
onwaardig voor te leven
teleurstellende teleurstelling
wanhopig voort te gaan

ongelooflijk ongeloof
op de lippen
bloedig bloed
schreeuwt vanuit de aarde

Leugenachtig

2008-05-31T16:27:00.001+02:00

Jezus,
er bestaan zoveel leugens over 'm
dat de waarheid nog moeilijk valt te ontdekken

Dit is je leven

2008-05-25T18:36:00.002+02:00

je gaat zo op in het leven
dat je eigenlijk vergeet
te leven

leef!

je gaat zo op in het leven
dat je eigenlijk vergeet
wat het leven is

leef

je gaat zo op in het leven
dat je eigenlijk niet meer weet
wat leven is

leef?

Cliché tweestrijd

2008-03-29T22:29:00.003+01:00

het gevoel danst met het verstand
en ze kunnen het niet eens worden
wie nu eigenlijk leidt
zodat een klassieke wals
regelmatig ontaardt

in jumpen zonder regels

Wind of change

2008-03-23T19:54:00.002+01:00

de gewenste verandering
wordt slechts zelden herkend
de ongewenste verandering
wordt slechts zelden gemist

Mysterie

2008-03-23T12:43:00.003+01:00

hoe kan het zijn
dat u alles te bieden heeft
wat ik nodig heb
maar ik het toch niet kom halen?

Belijdenis

2008-03-20T18:14:00.002+01:00

zonder vrouwen
zou het leven
werkelijk
een ramp
zijn

Hard

2008-03-18T00:09:00.004+01:00

teer en kwetsbaar
klein en fragiel
niet gemaakt om te breken
toch gebroken

koud en onzichtbaar
hard en ommuurd
niet meer te breken
toch verloren

De bus

2008-03-17T11:02:00.003+01:00

doe je mee
dan pakken we de bus
van leuven naar limburg
en we praten en we lachen
naar elkaar

doe je mee
dan nemen we de bus
van limburg naar de kust
en we zwijgen en we kijken
met elkaar

(en we zeggen hallo tegen de zee
en vertellen wat we doen
dat we gewoon eens langs komen
om te zien
en dat we dan weer weg moeten
en dan vertelt de zee
het is goed tot ziens)

doe je mee
dan gaan we met de bus
van de kust naar leuven
en we sluiten onze ogen
voor elkaar

Jij bent jij

2008-03-16T13:53:00.002+01:00

mag ik naar je toe wandelen
in de zachte lentezon
niet om met je te praten
en aandacht te ontvangen
maar gewoon om te zitten
in die zachte bank
en naar je te kijken
en te genieten
omdat jij
gewoon jij bent

Rijtje op, rijtje af

2008-03-10T15:18:00.003+01:00

meneer,
weet u misschien waar ik een rijtje kan vinden
ik heb er nood aan om daar iets op te zetten

OMG

2008-03-10T15:12:00.003+01:00

als ik ga
waar jij gaat
en ik slaap
waar jij slaapt
als jouw volk
mijn volk is

waarom
lijkt het dan zo raar
dat jouw God
mijn God is

Elke tijd kent zijn eigen twijfels

2008-02-23T13:00:00.003+01:00

soms mis ik u
en u ook
omdat ik gewoon
wel weer eens een paar jaar
terug wil
om bij u te kunnen binnenlopen
om te zitten
en te praten
en te luisteren
naar mezelf
en misschien
ook wel een beetje naar u

Kostbaar en kwetsbaar

2008-02-19T13:42:00.005+01:00

ook jij maakt me blij
wanneer je mijn blikveld
met je aanwezigheid opvrolijkt
vooral als je huppelt en dartelt
zoals alleen jij dat kunt
maar toch is het anders
dan die andere
want bij jou heb ik een dubbel gevoel
omdat je soms zo dubbel bent
zo kwetsbaar
onkwetsbaar
zou je niet eens voor mij
echt kwetsbaar willen worden?

Wist je dat

2008-02-19T13:40:00.002+01:00

hoe moeilijk het soms is om te leven
als je beweert rationeel te zijn
maar moeite hebt om helder te denken

Seksuele oneliners

2008-01-31T20:53:00.001+01:00

porno? daar heb ik een beetje een haat-liefde verhouding mee

oei... dat doet mijn schaamte toch wel een beetje ontbloten

mijn geest wil wel in U blijven, maar het vlees hè...

one line? mij best, zolang het maar geen één keer is

Doodgaan is niet leuk

2008-01-30T16:53:00.001+01:00

durf je onder ogen te zien
wie je bent
en wie je nodig hebt
om te overleven?

durf je zelf dood te gaan
om te blijven leven?

Foutje?

2008-01-21T18:05:00.001+01:00

hoe wil je leren van je fouten
als je ze niet onder ogen durft te zien?

Openbare excuses

2008-01-16T12:15:00.000+01:00

ik heb met je te doen,
sorry
dat ik dat soms wel eens vergeet

Rekbaar?

2008-01-07T17:47:00.000+01:00

Als ik het niet trek
trekt U het dan?

Blokjes, plakjes

2008-01-07T13:19:00.000+01:00

Heer,
ik heb hier een mooi hokje voor U
zorg maar dat U er in past

Blaas op mij

2008-01-04T17:38:00.000+01:00

GOD is geen opblaaspop
die je opblaast
als jij zin hebt

ik ben GODs slaaf
waar Hij op blaast
wanneer het zin heeft

Kostbaar

2007-12-17T21:07:00.000+01:00

jezelf laten zien

hoe doe je dat
als je niet weet
wie dat eigenlijk is?

Kwetsbaar

2007-12-03T22:35:00.001+01:00

wat doe je aan mijn leven
wie heeft jou gestuurd naar hier
hoe ben jij nu zo gekomen
please ga terug naar je plezier

waar je veilig bent en thuishoort
waar ze blij zijn met je komst
waar ze jouw bestaan omarmen
omdat jij hun leven vormt

wat doe je in mijn leven
hoe kom je in mijn huis
dat ik veilig opgebouwd had
op de bodem van jouw gruis

die na zoveel lange jaren
is ontstaan uit jouw gebouw
omdat ik iets anders wilde
en het wisselde voor jou

wat doe je met mijn leven
nu je binnen bent gegaan
gaat zekerheid verdwijnen
door de kracht van jouw bestaan

of ga je weer verdwijnen
omdat ‘k niet blij ben met je komst
je het liefst niet te dichtbij voel
maar aanschouw van mijn balkon

wat doe je naast mijn leven
waar kom je toch vandaan
waar wordt er om jou gestreden
door die met je willen gaan

bij wie je veilig bent en thuishoort
omdat ze blij zijn met je komst
en wie jouw bestaan omarmen
omdat jij hun leven vormt

wat merk je in mijn leven
nu je wortelt in mijn hart
is het donker, is het duister
of verlicht door mijn verstand

wat fundament is van mijn leven
en mijn huis doordringt met licht
die mij leidt waar ik moet gaan
en mij zekerheid toedicht

wat plan je met mijn leven
welke kant gaat het nu op
of heb jij ineens geen plannen
nu j’op weg bent naar mn kop

ben ik afhankelijk van jouw bochten
die snel komen en weer gaan
en onverwachts raar draaien
naar gelang van jouw bestaan

blijf je wonen in mijn leven
of ga je toch weer terug op reis
op zoek naar iemand onverstandig
die zal ingaan op je eis

omdat je veilig bent en thuishoort
waar ze blij zijn met je komst
waar ze jouw bestaan omarmen
omdat jij hun leven vormt

Tesamen

2007-11-29T03:07:00.000+01:00

samen
alleen
alleen
samen
samen alleen
alleen samen

Imperfect

2007-11-14T01:08:00.000+01:00

maar wat nu
als je ontdekt
dat ik niet
zo perfect
ben
als
je inperfecte
gedachten
in perfectie
eigenlijk denken

maar eigenlijk
een prefect
ben
van
je imprefecte
eigen gedachten

Jij

2007-11-09T13:33:00.000+01:00

kijk
een zachte glimlach
knijp
maar niet te hard

Hij

2007-11-02T11:23:00.000+01:00

v
opstaan
va
opstaa
val
opsta
vall
opst
valle
ops
vallen
op
vallen
o
vallen

falen
sterven
vellen
opgestaan

Konkelfoezend verloofd

2007-10-25T05:36:00.000+02:00

trouwen
toch niet?
kinderen
toch niet?
adopteren
toch niet?
samen slapen
toch niet.

Gezocht: notenkraker

2007-10-25T05:29:00.000+02:00

Gevangen spontaniteit
denken
wikken
twijfel
wegen
In een notendop

Dikke lul

2007-10-22T17:25:00.000+02:00

Als het aan de spam gelegen had,
dan had ik inmiddels iedere vrouw
gruwelijk veel pijn gedaan